Miłość do dziecka zaczyna sie wcześniej niż "od pierwszego wejrzenia"!

Nie bede Wiśnia i wreszcie coś napisze, a okazja do tego nie licha!

O 18.50 pół roku temu - przyszła na świat moja śliczna mała córeczka...
Wspominając ten dzień...
O 5.30 odeszły mi wody, we śnie, niespodziewanie. Zeskoczyłam z łóżka jak oparzona by nie zalac całego łóżka. I jak na tak duży brzuch zrobiłam to całkiem zwinnie ;) Pobiegłam do wanny budząc krzykiem S. On jak by go gonili zaczął biegac po domu, zdenerwowany na potege, dzwonił do mojej koleżanki położnej ale ona nie odbierała. Wiec świrował jeszcze bardziej, jeszcze szybciej biegał po domu by dopakowac torbe. A ja śmiałam sie w głos stojąc w wannie. Nic mnie nie bolało wiec co sie miałam stresowac? ;) A w końcu jak sie chciało zajśc w ciąże - trzeba było też urodzic dziecko - wychodziłam z założenia ;) Koleżanka wreszcie odebrała i powiedziała, że bedzie po Nas za 20 minut. Pracuje w szpitalu w którym rodziłam.
Troszeczke zmoczyłam jej auto - nie ma co ;) Przy każdym hamowaniu ja: "Ups, przepraszam, wypierzemy Ci jakoś samochód" ;) Co by było gdybym miała jechac taxówką - nawet nie chce myślec!
Dojechaliśmy. Kiecka przyklejona do tyłka, od pasa w dół mokra i dalej sie leje ;) Weszliśmy na izbe przyjec.
Ja: S. błagam - popros o mopa i posprzątaj tą kałuże!
On: Możesz sie skupic na tym, że rodzisz!
Pielegniarka: Spokojnie, to sie zdarza...
Dostaliśmy pojedynczą, wypasioną sale. Do 14 nic sie nie działo, lekkie, prawie niezauważalne skurcze.
Koleżanka: Tutaj na monitorze jak rośnie liczba to znaczy, że masz skurcz...
Ja: Łeee to tak może byc, nie boli...
Koleżanka: Bo masz takie do 40, a bedziesz miała takie do 160 jak sie rozbuja...
Ja: Coooo?????
;)
Podłączyli mi oxytocyne bo samo sie bujac nie chciało...
I bardzo szybko sie po niej rozbujało!
Ja: S. ale mnie bolą plecy!!! Chyba sie musze przekrecic...
Bo skurcze nie były z brzucha tylko z krzyża. Ból nie z tej ziemi! Jakby mi ktoś kregosłup na kole rozrywał! Wymiotowałam, słaniałam sie, wyłam w głos... I tak kilka godzin. Pot lał sie strumieniami, traciłam kontakt z otoczeniem, nie byłam w stanie wykonac najprostszego polecenia. Byłam w swoim świecie bólu... I gdyby nie S. na prawde nie dałabym sama rady! Spokojny, pomocny - masował, podtrzymywał, oddychał ze mną, mówił, że "jestem dzielna i dam rade, że jeszcze chwila i urodze". Kłamał jak z nut, ale było mi to wtedy bardzo potrzebne! 
Na parcie zbiegło sie kilka osób, lekarka, 3 położne i moja koleżanka. Rach, ciach i po sprawie. Była 18.50. Zobaczyłam JĄ... I zaczełam beczec...
Zważyli, zmierzyli - 3510, 55 cm... 
Gdzieś jeszcze w tle zostałam poproszona o parcie łożyska, ale nic mnie już nie obchodziło...
Bo była...
Położyli mi ją na piersi, zaczeła ssac swojego kciuka... W sali było słychac tylko "cium, cium". Brudna, umazana a śliczna jak z obrazka. Zostaliśmy w 4ke... Ja, S., koleżanka i moje maleństwo. A niedługo i koleżanka poszła. Zostały dwie najbliższe mi JUŻ osoby... 

Mineło pół roku. Ten czas tak szybko płynie. Dziś moja Polula koziołkuje z brzucha na plecki, rwie sie do siadania i raczkowania a stopy są tak pyszne według niej, że tylko czeka, żeby zdjąc skarpetochy i zaczyna sie gimnastyka żeby sie w buzi znalazły... 

I wiecie co... Kurcze, bolało jak szlag! Ale było warto! Ten ból miał sens! Było magicznie... Kiedy o tym myśle mam ciary i jestem wzruszona.

 6 stycznia mineło 10 lat jak pisze bloga, ale kto by to liczył. Nawet nie jestem w stanie już tego udowodnic od kiedy skasowali blogi... ;)

Bo najważniejsze jest to by mieć do kogo wracać...

Wstyd sie przyznac - ale czas leci nieubłaganie - bo moje dziecko ma już 4.5 miesiąca. Wiem jak dawno mnie tu nie było ale jest tego powód. Przypadkiem od Piboszy dowiedziałam sie, że Interia skasowała blogi. Totalnie mnie to rozwaliło. 8 lat pisania tak sobie ktoś skasował, wywalił... Tyle wspomnień, słów, literek... Uczuc, emocji, radości i smutków. Nie ma! Bo TAK i koniec...
Gdybym chociaż wiedziała wcześniej - mogłabym spróbowac to skopiowac, przeczytac chocby...
I mam pisac dalej, a za czas jakiś ktoś z blogspota uzna, że już wystarczy, "państwu dziekujemy" i naciśnie blogom delete... No wiec po co pisac - ja sie pytam???

Strasznie zaiwania ten czas, aż strach mnie ogarnia. Za chwile, ani sie obejrze a trzeba bedzie pomyślec o pracy. Może o powrocie do żłobka, może o szukaniu czegoś innego. A tak strasznie chciałabym móc zostac z Polą w domu. Ale kogo stac na taki komfort?
Rośnie, śmieje sie w głos, pieknieje (z każdym dniem). Moim zdaniem podobna do ojca. Po mnie zostały tylko poliki. I dobrze :) Charakterna pannica. Umie postawic na swoim. Już czasem rece opadają :)
Bywa cieżko oczywiście, ale nie chciałabym już życia bez Niej... Czasem potrzebuje odsapnąc i wtedy wychodze, ale po godzinie już myśle czy sobie sami radzą :) Wariactwo...
Oczywiście Ksieżniczka jest córeczką tatusia. Zakochana w nim bez pamieci. Mało nie wyskoczy ze skóry jak sie pojawi. Tata odwzajemnia uczucie ale jak przychodzi co do czego to cieżko sie doprosic o pomoc. Ehhh chłopy...

Z miłości miłość...

 

Wypadałoby coś napisac już. Mojej córci stuknie za chwile 2 miesiące a tu ani słowa. Nawet nie myślałam, że można tak nie miec czasu na nic. I nie, że narzekam...
Ten czas tak szybko płynie i wiem, że ani sie nie obejrze a moja mała bedzie dużą pannicą i bede teskniła za tym czasem teraz. Za pieluchami, kupkami, karmieniem...
Za kolkami nie bede!!! Brzunio boli, dużo płaczu, ja nie moge pomóc :(
Skacząc z tematu na temat i troszke cofając sie w czasie - poród był długi i okropny. Ale to najprawdziwsza z prawd, że dostając dziecko na piersi zapomina sie o wszystkim bo ma sie już w ramionach najwieksze szczeście. Na które czekało sie niemalże całe życie...
A tata oszalał! Zaskakujące! Oczywiście nie znosi jak płacze i wtedy szuka sposobu by sie ewakuowac ;) ale nie widzi po za Nią świata i ja wrecz niekiedy czuje sie zazdrosna. Ciągle tylko "kocham Cie najbardziej na świecie", "jesteś najpiekniejsza córuniu". Ej a JA? ;) Ale poważnie - serce mi sie raduje gdy tego słucham...
I tak nam mija dzień za dniem...
Fajny czas... 

Moja Bubusia. 

Mówią, że do mnie podobna. Ale Mojego S. też w Niej widze... Na razie tylko ja ;)

WIELKA MIŁOŚĆ...

23go o 18.50 przyszła na świat mała istota, która zawładneła mym sercem. Po prostu... !

Moi Kochani:

Oto POLA:

Na razie skupiam sie na niej, znajde troszke czasu to wróce i coś naskrobie...

Jajko z niespodzianką! :)

Moje brzuszne jajeczko urosło tak, że stóp nie widze ;) I przy okazji opadło już całkiem nisko. Pani mi na przystanku powiedziała, że najpewniej to ja dwoje tam nosze...
Noce są bardzo cieżkie, boli, rwie, nie daje spac. Ale ja i tak uważam, że jest rewelacja! Że mogłoby byc gorzej... Przecież dalej sie kulam... Co prawda wyglądam jak świnka a chodze jak kaczka ale przecież zostało 3 tygodnie!

Teraz przynajmniej już nie wyglądam jak buldog ;) Otóż Marysie zawiało! Twarz w okolicach uszu sie rozrosła i strasznie bolała. Wylądowałam na izbie przyjec w szpitalu. Dostałam antybiotyk, cóż było robic...? Zapalenie uszu i ślinianek... Szybko mineło na szczescie! 

Mała waży teraz około 3100, ja na plusie 8,5 kg. I choc niby nie jest źle to troszke sie zawiesiłam. Niemal całą ciąże przytyłam 4.5 kg a teraz przez ostatni miesiąc 4!!! Nie złe jaja! 

16 lipca świetowaliśmy taką małą rocznice. To znaczy dwa lata temu wróciłam z Anglii. I nie to jest jakimś fenomenem, przecież nie bede teraz rok w rok świetowac tego powrotu - ale MY wtedy ze sobą zamieszkaliśmy przecież. Pamietam jak strasznie sie bałam, ile miałam wątpliwości. A wróciłam i... nie było ani dnia bym żałowała! Ani minuty...!  A dwa lata później nosze pod sercem malucha o którym tak marzyłam... 

Chatka odmalowana, posprzątane, poprasowne, poukładane, wszystko czeka...
Raz wpadam w panike, że to zaraz - ten PORÓD, że taki BÓL, czy dam rade... A za chwile przychodzi spokój "tyle dało rade - Ty nie dasz?!"... Wiec spokój i harmonia ;) Trzymajcie kciuki!

Kubusiu, jak się pisze MIŁOŚĆ? Prosiaczku, MIŁOŚĆ się nie pisze, MIŁOŚĆ się czuje...

Turlam sie jeszcze... Gdyby nie pogoda to chyba dalej mogłabym pisac, że czuje sie świetnie, ale, że gorąco - to ja ledwie zipie...
Zostało 5 tygodni a brzuch mi z dnia na dzień wywaliło na fest, nosze teraz pod bluzką olbrzymią, cieżką piłke lakarską. Mała rośnie, też jej już ciasno.
Dziś w nocy obudziłam sie z krzykiem, łapią mnie skurcze w łydkach a ten dzisiejszy nie chciał puścic.
Była 5 rano a ja pobudziłam chyba wszystkich sąsiadów ;) Mój S. próbował masowac, a mi raz w jedną tą noge wykrecało - raz w drugą. Ależ ból! Tu potrzeba magnezu na już!
Jutro - wiem, późno - malowanie chałupki. Czas najwyższy! Potem tylko komoda wjedzie, łóżeczko i czekamy... Ciekawe kiedy ksieżniczka postanowi opuścic gniazdko…? ;)